A Pain in the Athens. Why Greece Isn't to Blame for the Crisis / O πόνος στην Αθήνα. Γιατί η Ελλάδα δεν πρέπει κατηγορείται για την κρίση

by Mark Blyth

When the anti-austerity party Syriza came to power in Greece in January 2015, Cornel Ban and I wrote in a Foreign Affairs article that, at some point, Europe was bound to face an Alexis Tsipras, the party’s leader and Greek prime minister, “because there’s only so long you can ask people to vote for impoverishment today based on promises of a better tomorrow that never arrives.” Despite attempts by the eurogroup, the European Central Bank, and the International Monetary Fund since February 2015 to harangue Greece into ever more austerity, the Greeks voted by an even bigger margin than they voted for Syriza to say “no” once more. So the score is now democracy 2, austerity 0. But now what? To answer that question, we need to be clear about what this crisis is and what it is not. Surprisingly, despite endless lazy moralizing commentary to the contrary, Greece has very little to do with the crisis that bears its name. To see why, it is best to follow the money—and those who bank it.
The roots of the crisis lie far away from Greece; they lie in the architecture of European banking. When the euro came into existence in 1999, not only did the Greeks get to borrow like the Germans, everyone’s banks got to borrow and lend in what was effectively a cheap foreign currency. And with super-low rates, countries clamoring to get into the euro, and a continent-wide credit boom underway, it made sense for national banks to expand private lending as far as the euro could reach.
So European banks’ asset footprints (loans and other assets) expanded massively throughout the first decade of the euro, especially into the European periphery. Indeed, according the Bank of International Settlements, by 2010 when the crisis hit, French banks held the equivalent of nearly 465 billion euros in so-called impaired periphery assets, while German banks had 493 billion on their books. Only a small part of those impaired assets were Greek, and here’s the rub: Greece made up two percent of the eurozone in 2010, and Greece’s revised budget deficit that year was 15 percent of the country’s GDP—that’s 0.3 percent of the eurozone’s economy. In other words, the Greek deficit was a rounding error, not a reason to panic. Unless, of course, the folks holding Greek debts, those big banks in the eurozone core, had, over the prior decade, grown to twice the size (in terms of assets) of—and with operational leverage ratios (assets divided by liabilities) twice as high as—their “too big to fail” American counterparts, which they had done. In such an over-levered world, if Greece defaulted, those banks would need to sell other similar sovereign assets to cover the losses. But all those sell contracts hitting the market at once would trigger a bank run throughout the bond markets of the eurozone that couldwipe out core European banks.
Clearly something had to be done to stop the rot, and that something was the troika program for Greece, which succeeded in stopping the bond market bank run—keeping the Greeks in and the yields down—at the cost of making a quarter of Greeks unemployed and destroying nearly a third of the country’s GDP. Consequently, Greece is now just 1.7 percent of the eurozone, and the standoff of the past few months has been over tax and spending mixes of a few billion euros. Why, then, was there no deal for Greece, especially when the IMF’s own research has said that these policies are at best counterproductive, and how has such a small economy managed to generate such a mortal threat to the euro?
Greece was a mere conduit for a bailout. It was not a recipient of funds in any significant way, despite what is constantly repeated in the media.
Part of the story, as we wrote in January, was the political risk that Syriza presented, which threatened to embolden other anti-creditor coalitions across Europe, such as Podemos in Spain. But another part lay in what the European elites buried deep within their supposed bailouts for Greece. Namely, the bailouts weren’t for Greece at all. They were bailouts-on-the-quiet for Europe’s big banks, and taxpayers in core countries are now being stuck with the bill since the Greeks have refused to pay. It is this hidden game that lies at the heart of Greece’s decision to say “no” and Europe’s inability to solve the problem.

Greece was given two bailouts. The first lasted from May 2010 through June 2013 and consisted of a 30 billion euro–Stand By Agreement from the IMF and 80 billion euro in bilateral loans from other EU governments. The second lasted from 2012 until the end of 2014 (in practice, it lasted until a few days ago) and comprised another 19.8 billion euro from the IMF and another 144.7 billion euro disbursed from an entity set up in late 2010 called the European Financial Stability Facility (EFSF, now the European Stability Mechanism, ESM). Not all of these funds were disbursed. The final figure “loaned” to Greece was around 230 billion euro.
The EFSF was a company the EU set up in Luxemburg “to preserve financial stability in Europe’s economic and monetary union” by issuing bonds to the tune of 440 billion euro that would generate loans to countries in trouble. So what did they do with that funding? They raised bonds to bail Greece’s creditors—the banks of France and Germany mainly—via loans to Greece. Greece was thus a mere conduit for a bailout. It was not a recipient in any significant way, despite what is constantly repeated in the media. Of the roughly 230 billion euro disbursed to Greece, it is estimated that only 27 billion went toward keeping the Greek state running. Indeed, by 2013 Greece was running a surplus and did not need such financing. Accordingly, 65 percent of the loans to Greece went straight through Greece to core banks for interest payments, maturing debt, and for domestic bank recapitalization demanded by the lenders. By another accounting, 90 percent of the “loans to Greece” bypassed Greece entirely.
Telling though those numbers are, they still miss the fact that, after Mario Draghi took over from Jean Claude Trichet at the ECB in late 2011, Draghi dumped around 1.2 trillion euro of public money into the European banking system to bring down yields in the Long Term Refinancing Operations (LTROs). Bond yields went down and bond prices soon went up. This delighted bondholders, who got to sell their now LTRO-boosted bonds back to the governments that had just bailed them out. In March 2012, the Greek government, under the auspices of the troika, launched abuy-back scheme that bought out creditors, private and national central banks, at a 53.4 percent discount to the face value of the bond. In doing so, 164 billion euro of debt was handed over from the private sector to the EFSF. That debt now sits in the successor facility to the EFSF, the European Stability Mechanism, where itcauses much instability. So if we want to understand why the combined powers of the eurozone can’t deal with a problem the size of a U.S. defense contract overrun, it’s probably wise to start here and not with corrupt Greeks or Swabian housewives’financial wisdom. As former Bundesbank Chief Karl Otto Pöhl admitted, the whole shebang “was about protecting German banks, but especially the French banks, from debt write-offs.”
Think about it this way. If 230 billion euro had been given to Greece, it would have amounted to just under 21,000 euros per person. Given such largess, it would have been impossible to generate a 25 percent unemployment rate among adults, over 50 percent unemployment among youth, a sharp increase in elderly poverty, and a near collapse of the banking system—even with the troika’s austerity package in place.
To fix the problem, someone in core Europe is going to have to own up to all of the above and admit that their money wasn’t given to lazy Greeks but to already-bailed bankers who, despite a face-value haircut, ended up making a profit on the deal. Doing so would, however, also entail admitting that by shifting, quite deliberately, responsibility from reckless lenders to irresponsible (national) borrowers, Europe regenerated exactly the type of petty nationalism, in which moral Germans face off against corrupt Greeks, that the EU was designed to eliminate. And owning up to that, especially when mainstream parties’ vote shares are dwindling and parties such as Syriza are ascendant, simply isn’t going to happen. So what is?
Despite Germany being a serial defaulter that received debt relief four times in the twentieth century, Chancellor Angela Merkel is not about to cop to bailing out D-Bank and pinning it on the Greeks. Neither is French President Francois Hollande or anyone else. In short, the possibilities for a sensible solution are fading by the day, and the inevitability of Grexit looms large. It is telling that Tsipras and his colleagues repeatedly used the phrase “48 hours”—sometimes “72 hours”—as the deadline for getting a new deal with creditors once the vote was in. This number referred to how long Greek banks could probably stay solvent once the score went to 2-0.
At the time of writing, the ECB is not only violating its own statutes by limiting emergency liquidity assistance to Greek banks, but is also raising the haircuts on Greek collateral offered for new cash. In other words, the ECB, far from being an independent central bank, is acting as the eurogroup’s enforcer, despite the risk that doing so poses to the European project as a whole. We’ve never understood Greece because we have refused to see the crisis for what it was—a continuation of a series of bailouts for the financial sector that started in 2008 and that rumbles on today. It’s so much easier to blame the Greeks and then be surprised when they refuse to play along with the script. 

Μετάφραση στα ελληνικά: 
Ενα αποκαλυπτικό άρθρο του Foreign Affairs
του Mark Blyth
[ΠηγήForeign Affairs, 07/07/2015]
Με δεδομένο ότι δεν μπορείς να ζητάς συνέχεια από τον κόσμο να ψηφίζει ο ίδιος την φτωχοποίησή του, ήταν πια θέμα χρόνου να βρεθεί η Ευρώπη μπροστά σ’ ένα Αλέξη Τσίπρα. Παρά τις προσπάθειες του Γιούρογκρουπ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ από  τον Φεβρουάριο του 2015 να πείσουν την Ελλάδα να δεχτεί κι άλλη λιτότητα ψηφίζοντας «ναι», οι Έλληνες ψήφισαν ΟΧΙ με ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά από ότι είχαν ψηφίσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι το σκορ είναι τώρα 2-0 κατά της λιτότητας. Αλλά, τι ακολουθεί;
Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είναι και τι δεν είναι αυτή η κρίση.  Είναι εκπληκτικό ότι, παρά την ανιαρή ηθικολογική παραφιλολογία που θέλει να αποδείξει το αντίθετο, η ίδια η Ελλάδα (και οι Έλληνες) ΔΕΝ ευθύνονται και τόσο για την κρίση που ονομάζεται Ελλάδα. Για να καταλάβουμε το γιατί, είναι αναγκαίο να «ακολουθήσουμε τα λεφτά» και τους τραπεζίτες που τα δημιουργούν από το χρέος, δηλαδή να καταλάβουμε τι σημαίνει «χρεωστικό χρήμα».Οι ρίζες της κρίσης βρίσκονται πολύ μακριά από την Ελλάδα. Βρίσκονται στην ίδια την τεχνοδομή του διεθνούς τραπεζικού συστήματος. Όταν δημιουργήθηκε το Ευρώ το 1999, δεν ήταν μόνο οι Έλληνες που απέκτησαν πρόσβαση σε δάνεια όπως οι Γερμανοί, αλλά το Ευρώ κατέστη το κατ’ εξοχή φτηνό συναλλαγματικό νόμισμα, στο οποίο δάνειζαν και δανείζονταν οι τράπεζες όλου του κόσμου. Με εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια, με χώρες που εκλιπαρούσαν να μπουν στο Ευρώ και μια εκκολαπτόμενη πιστωτική έκρηξη, φάνταζε λογικό για τις εθνικές  τράπεζες να επεκτείνουν όσο μπορούσαν τον ιδιωτικό δανεισμό.
Κατά την πρώτη δεκαετία του Ευρώ είδαμε τα δάνεια και το λοιπό ενεργητικό των Ευρωπαϊκών τραπεζών να εκτοξεύονται κατά κόρον, ιδιαίτερα στον χώρο της Ευρωπαϊκής περιφέρειας.  Όντως, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS),  μέχρι το 2010 που χτύπησε η κρίση, οι Γαλλικές τράπεζες κρατούσαν περίπου το αντίστοιχο των 465 δις Ευρώ σε ούτω καλούμενα «ανεπαρκή περιφερειακά στοιχεία ενεργητικού», ενώ οι Γερμανικές τράπεζες κρατούσαν 493 δις στα βιβλία τους. Αλλά, μόνο ένα μικρό ποσοστό από αυτά τα ανεπαρκή στοιχεία ενεργητικού ήταν Ελληνικά, και ακριβώς εδώ έγκειται το αξιοπερίεργο: Η Ελλάδα το 2010 αποτελούσε το 2% της Ευρωζώνης και ο αναθεωρημένος προϋπολογισμός της το 2010 ήταν στο 15% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ – GDP), δηλαδή αναλογούσε στο 0,3% της οικονομίας της Ευρωζώνης. Με άλλα λόγια, το Ελληνικό έλλειμμα ήταν αμελητέο και σίγουρα όχι λόγος πανικού!
Όχι λόγος πανικού λοιπόν…, εκτός βέβαια κι αν οι δανειστές της Ελλάδας, δηλαδή οι γνωστές μεγάλες τράπεζες του πυρήνα της Ευρωζώνης είχαν διπλασιαστεί σε μέγεθος σε σχέση με τις Αμερικανικές συναδέλφους τους, (γνωστές και ως «πολύ μεγάλες τράπεζες για να καταρρεύσουν - Too big to fail), τόσο ως προς το ενεργητικό τους, όσο και ως προς την αναλογία του ενεργητικού τους διαιρούμενη με το παθητικό τους (αυτό λέγεται «επιχειρησιακή αναλογία μόχλευσης»), πράγμα που είχε όντως συμβεί. Σ’ μια υπερ-μοχλευμένη παγκόσμια οικονομία όπως την παρούσα, αν η Ελλάδα κατέρρεε, τότε οι μεγάλες αυτές τράπεζες θα ήταν αναγκασμένες να πουλήσουν άλλα στοιχεία του δικού τους ενεργητικού για να καλύψουν τις απώλειες. Μόνο που, όλες αυτές οι μαζεμένες μαζικές πωλήσεις  θα πυροδοτούσαν μαζικές αναλήψεις (bank run) ανά τις αγορές ομολόγων της Ευρωζώνης, κάτι που θα μπορούσε να εξαφανίσει Ευρωπαϊκές τράπεζες στον πυρήνα της Ευρωζώνης.

Προφανώς, κάτι έπρεπε να γίνει για να σταματήσει την σήψη και αυτό το κάτι ήταν το πρόγραμμα της τρόικα για την Ελλάδα. Το πρόγραμμα αυτό κατάφερε να φρενάρει την τραπεζική κατάρρευση της αγοράς ομολόγων βάζοντας τους Έλληνες από κάτω, έτσι ώστε να παραμένουν χαμηλές οι  αποδόσεις (των ομολόγων). Αυτό βέβαια είχε σαν κόστος την ανεργία του 25% των Ελλήνων και την καταστροφή σχεδόν του ενός τρίτου του ΑΕΠ της χώρας. Σαν αποτέλεσμα, η Ελλάδα σήμερα αποτελεί μόνο το 1,7% της Ευρωζώνης, και η καθυστέρηση στις διαπραγματεύσεις των τελευταίων λίγων μηνών δεν αφορούσε παρά απλά πράγματα όπως, φορολογίες και το πώς θα ξοδεύονταν λίγα δις Ευρώ.  Είναι λοιπόν αξιοπερίεργο το ότι δεν κατάφερναν να συμφωνήσουν με την Ελλάδα, ειδικά μάλιστα όταν το ίδιο το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι οι πολιτικές αυτές της λιτότητας ήταν τουλάχιστον αντιπαραγωγικές. Επίσης αξιοπερίεργο είναι το γεγονός πώς μια τόσο μικρή οικονομία όπως η Ελλάδα κατάφερε να δημιουργήσει ένα τέτοιο θανάσιμο κίνδυνο για το Ευρώ.
[σ.μ.: Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε για να σωθούν κάποιοι άλλοι. Η ίδια η Ελλάδα δεν ήταν δέκτης οποιαδήποτε ουσιαστικής χρηματοδότησης, παρά τις περί του αντιθέτου αιτιάσεις των στρατευμένων ΜΜΕ, που εξυπηρετούν συγκεκριμένα παγκόσμια συμφέροντα].
Μέρος της ιστορίας ήταν επίσης το πολιτικό ρίσκο που αντιπροσώπευε ο ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που απειλούσε να ενθαρρύνει άλλους αντι-μνημονιακούς συνασπισμούς ανά την Ευρώπη, όπως π.χ., οι Ποδέμος στην Ισπανία. Ένα άλλο όμως κομμάτι της ιστορίας βρίσκεται στο τι κρύβουν καλά και επιμελώς οι Ευρωπαϊκές ηγεσίες (και ελίτ) μέσα στα υποτιθέμενα προγράμματα διάσωσης για την Ελλάδα. Αυτό που κρύβουν είναι ότι τα σχέδια διάσωσης δεν ήταν καθόλου για την Ελλάδα. Ήταν σιωπηλά σχέδια διάσωσης μεγάλων Ευρωπαϊκών τραπεζών, και τώρα που οι Έλληνες αρνούνται να πληρώσουν, ο λογαριασμός πέφτει στις ράχες των φορολογουμένων στις χώρες του πυρήνα της Ευρώπης.
Το ΟΧΙ των Ελλήνων αφορά πραγματικά αυτό το κρυφό παιγνίδι, και αυτό πάλι το ίδιο παιγνίδι είναι που καθιστά ανίκανους τους Ευρωπαίους να λύσουν το πρόβλημα με την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα προσφέρθηκαν δύο σχέδια διάσωσης. Το πρώτο από τον Μάιο του 2010 μέχρι τον Ιούνιο του 2013 αφορούσε 30 δις Ευρώ διαθέσιμα όποτε ζητούνταν από το ΔΝΤ, και 80 δις Ευρώ σε διμερή δάνεια από άλλες Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Το δεύτερο σχέδιο ήταν από το 2012 μέχρι το τέλος του 2014 (στην πράξη έληξε 30 Ιουνίου) και αφορούσε ακόμα 19,8 δις Ευρώ από το ΔΝΤ και ακόμα 144,7 δις Ευρώ εκταμιεύσιμα από μια εταιρική οντότητα που δημιουργήθηκε προς το τέλος του 2010 και ονομαζόταν EFSF (Ευρωπαϊκή Διευκόλυνση Οικονομικής Σταθερότητας) και που σήμερα ονομάζεται Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM). Δεν έχουν εκταμιευτεί όλα αυτά τα ποσά. Το τελικό ποσό που δανείστηκε στην Ελλάδα ήταν περί τα 230 δις Ευρώ.
Το EFSF ήταν μια εταιρία που δημιούργησε η ΕΕ στο Λουξεμβούργο με σκοπό «την διατήρηση της οικονομικής σταθερότητας στην Ευρωπαϊκή οικονομική και νομισματική ένωση» μέσω της έκδοσης  ομολόγων ύψους 440 δις Ευρώ, τα οποία θα αποτελούσαν την βάση για την παροχή δανείων σε χώρες που είχαν πρόβλημα. Πώς χρησιμοποίησαν λοιπόν την χρηματοδότηση αυτή; Δημιούργησαν ακριβώς ομόλογα δίνοντας έναντι τους δάνεια στην Ελλάδα, με σκοπό, όχι βέβαια να διασώσουν την Ελλάδα [σ.μ.:που ουδέποτε στ’ αληθινά χρειάστηκε διάσωση – από τι να χρειάζεται διάσωση μια χώρα στο μέσο του Παραδείσου;], αλλά τους πιστωτές της Ελλάδας, δηλαδή για να διασώσουν κυρίως τις τράπεζες της Γαλλίας και της Γερμανίας[σ.μ.: Βέβαια, για να δίνονται δάνεια χρειάζονται δικαιολογίες και η μόνιμη δικαιολογία είναι ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και συνταξιοδοτούνται στα 40. Πόσοι όμως συνταξιοδοτούνται στα 40 για να δικαιολογούν τέτοια τεράστια ποσά σε δάνεια;]
Από τα περίπου 230 δις Ευρώ λοιπόν που εκταμιεύτηκαν για λογαριασμό της Ελλάδας, υπολογίζεται ότι μόνο τα 27 δις διατέθηκαν για την στήριξη του Ελληνικού κράτους.
Όντως, από το 2013 η Ελλάδα έτρεχε πλεονάσματα και δεν χρειαζόταν τέτοια δάνεια. Επομένως, 65% των δανείων της Ελλάδας πέρασε μέσω της Ελλάδας για να διοχετευθεί κατευθείαν στις τράπεζες του Ευρωπαϊκού πυρήνα (Γαλλία, Γερμανία) προκειμένου να πληρωθούν τόκοι, ληξιπρόθεσμα χρέη, καθώς και για να ανακεφαλαιωθούν ντόπιες τράπεζες, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των δανειστών. Κατά άλλον υπολογισμό, το 90% των «δανείων προς την Ελλάδα» παρέκαμψε εντελώς την Ελλάδα. 
Τα νούμερα αυτά, παρά το ότι είναι πολύ αποκαλυπτικά, ωστόσο δεν λαμβάνουν υπόψη ότι, ο Μάριο Ντράγκι, μετά που ανέλαβε την ΕΚΤ από τον Ζαν Κλωντ Τρισέ τέλος του 201,ξεφορτώθηκε περί τα 1,2 τρις Ευρώ δημόσιου χρήματος υπέρ του (ιδιωτικού) Ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, με σκοπό να μειώσει τις αποδόσεις των «μακροπρόθεσμων προσπαθειών αναχρηματοδότησης (Long Term Refinancing Operations LTROs). Οι αποδόσεις των ομολόγων έπεσαν και σύντομα οι τιμές των ομολόγων αυξήθηκαν, κάτι που ενθουσίασε τους κατόχους ομολόγων, που κατάφεραν έτσι να μοσχοπουλήσουν (λόγω LTRO) τα ομόλογά τους πίσω στις κυβερνήσεις, οι οποίες μόλις τα είχαν διασώσει. 

Τον Μάρτιο του 2012, η Ελληνική Κυβέρνηση, υπό την αιγίδα της Τρόικα, λάνσαρε ένα πρόγραμμα επαναγοράς που αποζημίωνε τους πιστωτές & τις ιδιωτικές και εθνικές κεντρικές τράπεζες με έκπτωση 53,4% επί της ονομαστικής αξίας του ομολόγου. Με τον τρόπο αυτό, μεταφέρθηκαν 164 δις Ευρώ χρέους από τον ιδιωτικό τομέα στο EFSF. Αυτό το δάνειο τώρα βρίσκεται στην κατοχή του ESM (που διαδέχθηκε την EFSF) και δημιουργεί πολλή αστάθεια. Επομένως, κάποιος που θέλει να καταλάβει γιατί οι ενωμένες δυνάμεις της Ευρωζώνης αδυνατούν να χειριστούν ένα πρόβλημα όπως της Ελλάδας, που δεν υπερβαίνει στην πραγματικότητα το μέγεθος ενός συνηθισμένου ληξιπρόθεσμου αμυντικού συμβολαίου των ΗΠΑ, θα ήταν ίσως σοφό ν’ αρχίσει από τα όσα αναφέρονται εδώ και όχι από το πόσο διεφθαρμένοι είναι οι Έλληνες, ή την δήθεν οικονομική σοφία των Γερμανίδων νοικοκυρών. Όπως πρόσφατα παραδέχτηκε ο Karl Otto Pöhl (πρώην διοικητής της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας), η όλη κομπίνα «ήταν για να προστατευτούν οι Γερμανικές τράπεζες και ιδιαίτερα οι Γαλλικές από τις διαγραφές επισφαλών χρεών».

Αν είχαν όντως δοθεί 230 δις Ευρώ σε μετρητά στην Ελλάδα, αυτό θα αναλογούσε σε περίπου 21,000 Ευρώ ανά κάτοικο. Με τέτοια γενναιοδωρία, θα ήταν αδύνατον να δημιουργηθεί 25% ανεργία στους ενήλικες και 50% στους νέους, ούτε και δραματική φτωχοποίηση των ηλικιωμένων, ούτε μια παρ’ ολίγον κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Ακόμα κι αν ίσχυε το πρόγραμμα λιτότητας της τρόικα. [σ.μ.: Είναι θέμα λογικής].
Για να διορθωθεί το πρόβλημα, κάποιος από τον πυρήνα της Ευρώπης θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη των πιο πάνω πραγματικοτήτων και να παραδεχτεί ότι τα λεφτά των Ευρωπαίων πολιτών του πυρήνα [σ.μ.: που παράγονται σαν χρέη – χρεωστικό χρήμα] δεν δόθηκαν τους τεμπέληδες Έλληνες, αλλά σε ήδη διασωθέντες ιδιώτες τραπεζίτες, οι οποίοι, παρά το κούρεμα επί της ονομαστικής αξίας του σχεδίου διάσωσης, πάλι τα κατάφεραν να κάνουν κέρδος. Αν, όμως, κάποιος έλεγε την αλήθεια, θα έπρεπε να παραδεχτεί επίσης ότι επί σκοπού και επίτηδες μεταφέρθηκε η ευθύνη από τους επικίνδυνα απερίσκεπτους δανειστές στους ανεύθυνους δανειζόμενους των διαφόρων χωρών, καθώς και να παραδεχτεί επίσης ότι αυτό δημιούργησε ακριβώς τον εθνικο-λαϊκισμό, τον οποίο η Ευρώπη σχεδιάστηκε δήθεν για να εξαλείψει, και που οι ηθικοί Γερμανοί χρησιμοποιούν εναντίον των διεφθαρμένων Ελλήνων. Φυσικά, κανένας δεν πρόκειται να πει την αλήθεια όσο μάλιστα τα ποσοστά των πατροπαράδοτων κομμάτων μειώνονται επικίνδυνα, ενώ κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ανεβαίνουν. Επομένως, τι έπεται;
Παρά το ότι η Γερμανία είναι ένα κατ’ εξακολούθηση αφερέγγυο κράτος που έχει λάβει ελάφρυνση χρέους 4 φορές εντός του 20ου αιώνα,  η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δεν μπορεί ν’ αφήσει την Deutsche Bank να καταρρεύσει, καθιστώντας γι’ αυτό υπεύθυνους τους Έλληνες.  Το ίδιο και ο Γάλλος Πρόεδρος Francois Hollande και όλοι οι άλλοι ηγέτες.

 Συνοπτικά λοιπόν, οι δυνατότητες μιας λογικής λύσης φαίνονται να εξανεμίζονται με την ημέρα φέροντας ένα Grexit όλο και πιο κοντά. Λέει ότι ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν επανειλημμένα την φράση «48 ώρες» -μερικές φορές και «72 ώρες»- ως διορία για να επιτύχουν μια νέα συμφωνία με τους δανειστές μετά το δημοψήφισμα. Το διάστημα αυτό αφορούσε τον χρόνο που οι ελληνικές τράπεζες μπορούν να παραμείνουν αξιόχρεες αν το σκορ γίνει 2-0.

Την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο, η ΕΚΤ όχι μόνο παραβιάζει τους ίδιους τους κανόνες της περιορίζοντας την ρευστότητα έκτακτης βοήθειας προς τις ελληνικές τράπεζες, αλλά αυξάνει επίσης το «κούρεμα» των ελληνικών εγγυήσεων (collaterals) που προσφέρθηκαν για νέο ρευστό. Με άλλα λόγια, η ΕΚΤ, ενώ υποτίθεται ότι είναι μια ανεξάρτητη κεντρική τράπεζα, δρα ως μηχανισμός ενίσχυσης του Eurogroup, παρά τον κίνδυνο που συνεπάγεται αυτός ο τρόπος λειτουργίας για ολόκληρο το ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Ποτέ δεν καταλάβαμε τους Έλληνες γιατί αρνηθήκαμε να δούμε κατάματα αυτό που είναι πραγματικά η κρίση –μια σειρά απανωτών προγραμμάτων διάσωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα που ξεκίνησαν το 2008 και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Είναι πολύ πιο εύκολο να κατηγορούμε τους Έλληνες και μετά να ξαφνιαζόμαστε όταν αρνούνται να συμμορφωθούν με τις επιταγές μας.
[Μετάφραση: Partisan.Gr]

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Η ιστοσελίδα μας δημιουργήθηκε το 2008.
Δείτε τους συντελεστές και την ταυτότητα της προσπάθειας. Επικοινωνήστε μαζί μας εδώ .

κανένα σχόλιο

Leave a Reply