Ο τσιμεντένιος Ερημίτης και ο σιδηρόφρακτος νόμος

Του Αλέξανδρου Ντάσκα



     H περιοχή του Ερημίτη Κέρκυρας, καθώς και η ευρισκόμενη εγγύς αυτής λιμνοθάλασσα Κορισσίων (Ίσσου) είναι ένας από τους σημαντικότερους βιοτόπους της χώρας, προστατευόμενος από το «Δίκτυο Natura 2000». Η εξαιρετική βιοποικιλότητά τους, ωστόσο, δεν στάθηκε ικανή να τις γλυτώσει από την συμπερίληψή τους στο «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής για την Ελλάδα», το ευρύτερα γνωστό και ως «Μνημόνιο 2». Η περιοχή πέρασε στο ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο ανέλαβε την εκποίηση του παρθένου βιοτόπου, με σκοπό την τσιμεντοποίηση του, την κατασκευή ξενοδοχειακού συγκροτήματος και τουριστικού χωριού.

     Η εκποίηση αυτή δεν σχετίζεται με κανένα όφελος της τοπικής κοινωνίας. Η τελευταία μάλιστα αντέδρασε δυναμικά, κυρίως μέσα από τη σύμπηξη ενός μετώπου ενάντια στους κρατικούς σχεδιασμούς, της «Πρωτοβουλίας κατά του Ξεπουλήματος του Ερημίτη», οργανώνοντας συλλαλητήρια και συγκεντρώνοντας υπογραφές που ζητούν την εξαίρεση της περιοχής από τις μνημονιακές πρόνοιες, όπως αρμόζει στον προστατευόμενο χαρακτήρα της. Η αντίδραση αυτή δεν οφείλεται σε ιδεοληψίες και κομματικές στρατεύσεις αλλά σε αντικειμενικά γεγονότα. Ενδεικτική της αδιαφορίας απέναντι στις ανάγκες των εντόπιων πληθυσμών είναι η προβλεπόμενη κατάργηση του μόνο επαρχιακού δρόμου που συνδέει τα χωριά της περιοχής του Ερημίτη μεταξύ τους και με το κεντρικό οδικό δίκτυο της Κέρκυρας, χωρίς νέα διάνοιξη. Κατ εντολήν του ΤΑΙΠΕΔ υλοποιούνταν γεωτρήσεις ακόμη και επί του δημοτικού δρόμου του Αγίου Στεφάνου. Για να αφεθεί ανενόχλητο το γεωτρύπανο στο έργο του από τις φωνές διαμαρτυρίες χρειάστηκε να αναπτυχθούν στην περιοχή 3 με 4 διμοιρίες ΜΑΤ.

   Η παρουσία των διμοιριών μπορεί να χαρακτηριστεί και ως συμβολική του σιδηρόφρακτου ήθους με τον οποίο συνδέθηκε το «Μνημόνιο» και το οποίο εξηγεί την δυσωνυμία που αυτό απέκτησε στην ελληνική κοινωνία. Ενεργώντας περίπου ως δυνάμεις κατοχής, διενεργούσαν κατά τη διάρκεια των έργων αυστηρούς ελέγχους σε κάθε πολίτη, θέτοντας υπό κλοιό ασφυκτικής πολιορκίας τα χωριά της περιοχής, εμποδίζοντας τους πολίτες να φύγουν και να επιστρέψουν στα χωριά τους και προκαλώντας πλήρη οικονομική καταστροφή στις τουριστικές επιχειρήσεις της περιοχής, τρομοκρατώντας και αποθαρρύνοντας τους επισκέπτες από την μετάβαση στην περιοχή – την ίδια στιγμή που, υποτίθεται, τα έργα αποσκοπούσαν στην ενίσχυση της τοπικής οικονομίας και του τουρισμού.

      Τα διαβήματα διαμαρτυρίας των πολιτών προς τον Δήμο της Κέρκυρας, του οποίου το δημοτικό συμβούλιο είχε εκδώσει τρία ομόφωνα ψηφίσματα εναντίον της καταστροφής του μοναδικού περιβάλλοντος της περιοχής στο όνομα της οικονομικής εκμετάλλευσης της, μπορούσαν να έχουν μόνο χαρακτήρα άμβλυνσης των συνεπειών, όπως να έχει η αστυνομία πιο διακριτική παρουσία ή να σταματήσει ο αποκλεισμός του επαρχιακού δρόμου λόγω των έργων. Ουσιαστικότερες παρεμβάσεις, ιδίως η άρνηση παροχής άδειας για την εκτέλεση των εργασιών, ανήκαν στη σφαίρα του ανέφικτου. Σε τελική ανάλυση, η αμετάκλητη καταστροφή της περιοχής, η τσιμεντοποίηση του Ερημίτη, είχε την κάλυψη του νόμου.

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply