Ποιό το δίδαγμα από την τραγωδία στην Αργυρούπολη;



Του Αλέξανδρου Ντάσκα



Στα τέλη Απριλίου του 2014, σε μία υπόθεση που έκτοτε έχει εν πολλοίς ξεχαστεί, ένα μικρό παιδί ηλικίας 13 ετών έχασε την ζωή του σε δυστύχημα, καθώς διασκέδαζε σε λούνα παρκ της Αργυρούπολης. Μετά την τραγική εξέλιξη, ακολούθησε ένα επικοινωνιακός καταιγισμός εναντίον της τότε δημοτικής αρχής (παραμονές δημοτικών εκλογών), καθώς το λούνα παρκ λειτουργούσε χωρίς άδεια από τον Δήμο, ήταν εξόφθαλμα ανεπαρκές, ενώ- αποκορύφωμα του θράσους- φαίνεται να λειτουργούσε χωρίς μισθωτήριο συμβόλαιο το οποίο είχε προ πολλού λήξει, να έχει καταλάβει παρανόμως τη συγκεκριμένη έκταση, ακόμα και να κλέβει ηλεκτρικό ρεύμα από κολώνα της ΔΕΗ! Ενδεικτική της περιφρόνησης των υπευθύνων του λούνα παρκ προς την νομιμότητα ήταν η άμεση μετατροπή της αρχικής κατηγορίας για ανθρωποκτονία εξ αμελείας (πλημμεληματικής μορφής) σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο (κακούργημα) [1]. Κατηγορία που, αυτονοήτως, δυνάμει και του τεκμηρίου αθωότητας αλλά και της φύσης της ποινικής υπόθεσης παραμένει προς το παρόν μη αποδεδειγμένη, πλην όμως είναι ενδεικτική της αλγεινής εντύπωσης που δημιούργησε στις εισαγγελικές αρχές η κατάθεση ειδικού φρουρού που έσπευσε στο σημείο και διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν καν τα απαραίτητα σχοινιά στο χώρο του ατυχήματος και που εκτιμούσε την όλη κατασκευή ως «προχειροδουλειά».

Για την ποινική υπόθεση καθαυτή, ουδείς μπορεί να αποφανθεί για το κατά πόσον ευσταθούν οι κατηγορίες, χώρις μάλιστα γνώση του συνόλου της δικογραφίας. Αξίζει όμως να σταθεί κανείς στο πώς αντιλαμβάνεται η ελληνική κοινωνία τέτοιες υποθέσεις, ποιά συνέχεια δίνει, πώς κινητοποιείται ο μηχανισμός διαμόρφωσης κοινής γνώμης, πώς κινητοποιούνται οι θεσμοί υπό το φως της δημοσιότητας και πόσο εύκολα σβήνουν οι ευαισθησίες τους, μαζί με αυτά. Ασφαλώς δεν διαλανθάνει της προσοχής ότι ο πολιτικός και μηντιακός ξεσηκωμός κατά του τότε δημάρχου Ελληνικού-Αργυρούπολης Χρ. Κορτζίδη (υποστηριζόμενου από τον ΣΥΡΙΖΑ), λίγες μέρες πριν τις δημοτικές εκλογές που τελικώς έχασε, έχει σήμερα καταλαγιάσει. Σε διαρροές εκείνων των ημερών, ο δήμαρχος είχε αποδώσει τον θόρυβο στα Μέσα Ενημέρωσης όχι μόνο στο δικαιολογημένο ενδιαφέρον για το πλήθος αναπάντητων ερωτηματικών αλλά και στη σφοδρή διάθεση επιχειρηματικών κύκλων να τον θέσουν εκποδών, καθώς αποτελούσε σημαιοφόρο της αντίστασης απέναντι στη σχεδιαζόμενη εκποίηση της έκτασης του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό. Ακόμα και αν αυτή η εκδοχή θεωρηθεί βολικά συνομωσιολογική, πώς να ερμηνευθεί η μετέπειτα σιωπή και αδιαφορία; Έχουμε πράγματι ΜΜΕ που αποσκοπούν στην έρευνα και τη σφαιρική ενημέρωση του πολίτη ή καρτέλ εξυπηρέτησης ολιγαρχικών συμφερόντων; Και αν αυτό συμβαίνει, μήπως ο βραχύς βίος της μηντιακής εντυπωσιοθηρίας συνδέεται με την πλήρη υποκατάσταση, σε θεσμικό επίπεδο της πολιτικής βούλησης από τον κατευνασμό των εκάστοτε επικοινωνιακων καταιγίδων; Ποιά τύχη μπορεί να έχει μία χώρα που λειτουργεί «ευκαιρίας δοθείσης» και ποιά θεσμική κληρονομιά άφησε στην λειτουργία των Δήμων η άδικη θυσία ενός μικρού παιδιού;

To παρόν κείμενο θα αρκεσθεί να σταχυολογήσει και να επαναδιατυπώσει ορισμένα θεσμικά ζητήματα που λησμονήθηκαν στην πορεία, καθώς τα διδάγματα για το μέλλον είναι η μόνη και πικρή παρηγοριά μετά από ανάλογες τραγωδίες, και τα οποία αφορούν και αρκετές άλλες περιπτώσεις λειτουργίας επιχειρήσεων σε δημοτικές εκτάσεις:

α) Ποιά συνέπεια επιφέρει πρακτικά για μία επιχείρηση η παράλειψη χορήγηση άδειας από τον οικείο Δήμο; Πώς εξασφαλίζεται από τον τελευταίο η τήρηση της νομιμότητας και ποιές πρόνοιες λαμβάνονται για το χρονικό διάστημα που η επιχείρηση εξακολουθεί χωρίς άδεια να λειτουργεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο αίσθημα ασφάλειας των πολιτών και στην εμπιστοσύνη που δείχνουν απέναντι σε αυτήν;

β) Ποιές έννομες συνέπειες επιφέρει η παράλειψη καταβολής μισθώματος στον κύριο της έκτασης Δήμο, ειδικά από τη στιγμή που αυτή έχει βεβαιωθεί διά της χρεώσεως τέλους καταλήψεως; Ποιές υποχρεώσεις απορρέουν για τον Δήμο ως προς την είσπραξη του τέλους αυτού αλλά και για την πιθανώς οφειλόμενη γενικότερη παρεμπίπτουσα έρευνα με σκοπό την διαπίστωση της τήρησης της νομιμότητας από την επιχείρηση;

γ) Ο τότε Δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης επεσήμανε το προφανές, ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν διαθέτει τα μέσα για να ασκήσει πραγματικό έλεγχο επί της επιχείρησης, για την πιστοποίηση του οποίου είναι υπεύθυνοι οι μηχανολόγοι, ηλεκτρολόγοι και χημικοί που ορίζονται από την επιχείρηση, με αποτέλεσμα ο έλεγχος του Δήμου να περιορίζεται στον τύπικο έλεγχο των πιστοποιητικών, και μάλιστα μόνο κατόπιν αιτήματος του ενδιαφερομένου για τη χορήγηση άδειας. Τίθεται το ερώτημα, αν χρήζει τροποποίησης η συγκεκριμένη διαδικασία, ποιά μέσα απαιτούνται για ένα ουσιαστικότερο έλεγχο και πώς αυτά θα διατεθούν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

δ) Σε πολιτικό επίπεδο, ποιά είναι η ευθύνη της αντιπολίτευσης που ενώ συναινεί σε προηγούμενα έτη (2011 και 2012) στην παραχώρηση χώρου στην επίμαχη επιχείρηση, καλύπτεται πίσω από την μεταγενέστερη απουσία της για να υπονοήσει αντίθεση; Είναι θεσμικά αποδεκτή και επαρκής η απουσία ως τρόπος αντίθεσης σε ενδεχόμενες παραλείψεις της Δημοτικής Αρχής;





[1] Η δυσχέρεια της διακρίσεως της ενσυνείδητης αμέλειας, που συνίσταται στην γνώση της πιθανότητας του παράνομου αποτελέσματος και στην μη αποδοχή του, από τον ενδεχόμενο δόλο, που συνδυάζει τη γνώση της πιθανότητας αυτής με την ψυχική της αποδοχή, καθώς και οι αμφίδρομες αλληλεπιδράσεις του γνωστικού και του βουλητικού στοιχείου στον σχηματισμό του δόλου σε αυτή την χαμηλότερη βαθμίδα του προσδίδουν και ποινικολογικό ενδιαφέρον στην υπόθεση.

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply