Οι εθνικές πολιτικές δυνάμεις στο λυκαυγές του 2016

Του Αλέξανδρου Ντάσκα

Τα κόμματα μας χωρίζουν, ο Γιάννης Στουρνάρας μας ενώνει.


     Καθώς οι κάλπες έκλεισαν πρόσφατα (με την απειλή να ξανανοίξουν σύντομα να αιωρείται πάντoτε), μία αποτίμηση της παρουσίας των εθνικών πολιτικών δυνάμεων όπως θα μπουν στο 2016 μπορεί να αποτολμηθεί απαλλαγμένη από τα αδήριτα διλήμματα της ιστορικής συγκυρίας. Τρία τα κριτήρια διαμόρφωσής της: α) Πολιτική ταυτότητα. β) Κοινωνικοπολιτική επιδραστικότητα. γ) Ποιότητα πολιτικού προσωπικού.

     Νέα Δημοκρατία: Ανήκουσα, ως μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στην ευρωπαϊκή συντηρητική παράδοση που οικοδόμησε σε παλαιότερα χρόνια την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά που σήμερα βαρύνεται με την ανεπαρκή και χωρίς αλληλεγγύη αντίδραση απέναντι στην κρίση, η ΝΔ έχει θέσει, εξ αρχής και όχι συνεπεία «ανώμαλης προσγείωσης», ως βασικό πρόταγμα την παραμονή της χώρας στον ευρωπαϊκό πυρήνα, όπως αυτός σηματοδοτείται από το κοινό νόμισμα. Τα τελευταία χρόνια έδειξε να αναγνωρίζει σφάλματα στο πολιτικό σύστημα, όπως αυτά μεταφράσθηκαν σε προτάσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση: ίδρυση μη κρατικών Πανεπιστημίων, θέσπιση ουσιαστικού περιουσιακού ελέγχου και μείωσης αριθμού των βουλευτών, μεταρρύθμισης του καθεστώτος της βουλευτικής ασυλίας, κατάργηση των αποσβεστικών προθεσμιών για την ποινική ευθύνη των υπουργών, ενίσχυση του ρόλου του ΠτΔ, ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου, Υφυπουργοί Προϋπολογισμού και Εξωτερικών 5 ετούς θητείας, οριζόμενοι από την Βουλή.

        Ωστόσο, το στελεχιακό επίπεδο της παρέμενε προσβλητικό της νοημοσύνης του λαού, γεγονός όχι άσχετο με την ροπή της πρακτικής της προς τον αυταρχισμό, τόσο με την επιβολή εκβιαστικής κομματικής πειθαρχίας στους βουλευτές, όσο και με ενέργειες που φανέρωναν ακροδεξιές αποκλίσεις, όπως το βίαιο κλείσμο της ΕΡΤ. Η ίδια εκβιαστική προσέγγιση χειραγώγησης βουλήσεων επικράτησε και στον εκλογικό νόμο, όπου η ΝΔ αρνήθηκε ακόμα και με την ήττα επί θύραις την κατάργηση ή τροποποίηση του μπόνους των 50 εδρών, προκειμένου να διατηρήσει την πόλωση που της εξασφαλίζει, την θέση του αντιπάλου δέους του ΣΥΡΙΖΑ. Εξυπακούεται ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ οφείλει την ύπαρξη της ακριβώς εκεί, όπως και η χυδαία ποιότητά της και ο αυτοεγκλωβισμός της στην έξαλλη προεκλογική ρητορική με συνέπειες σχεδόν (;) μοιραίες για τη χώρα. Ο πατερναλισμός επέφερε ακριβώς τα αποτελέσματα από τα οποία δήθεν θα προστάτευε την Ελλάδα, αναδεικνύοντας τα χειρότερα στοιχεία των δύο αντιπάλων. Κι ας παραμένει η βασική εναλλακτική απέναντι στον ολετήρα ΣΥΡΙΖΑ.

      Χρυσή Αυγή: Η εντυπωσιακή σταθερότητα των εκλογικών ποσοστών της τρίτης παράταξης του Κοινοβουλίου χρήζει προσεκτικότερης μελέτης. Για την ιδεολογική της ταυτότητα και την ποιότητα των ανθρώπων της δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Υπάρχει άλλωστε σε εξέλιξη η δίκη για την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης. Πιο μεγάλη σημασία έχει η κτηνώδης γοητεία που ασκεί σε ένα όχι μικρό τμήμα της κοινωνίας. Ακόμα και ο σκληρός πυρήνας οπαδών της δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «συνειδητά φασιστικός», διότι φασισμός και συνείδηση είναι έννοιες αλληλοαναιρούμενες. Το λίπασμα στο οποίο η Χρυσή Αυγή φυτρώνει είναι το τρομερό κοινωνικό κόστος της κρίσης, οι οδυνηρές συνέπειες της λιτότητας. Οι ψηφοφόροι της εκφράζουν περιφρόνηση προς την κοινωνία, την δημοκρατία, κατά μείζονα λόγο απέναντι στην Ευρώπη. Επιθυμούν να προσβάλουν το κοινωνικό σύνολο και επιλέγουν στην κάλπη μία υβριστική επιλογή. Αισθάνονται ως κοινωνικό περιθώριο και εισπράττουν ανάλογη αντιμετώπιση. Έτσι όμως έχουν καθορίσει την ίδια τους τη μοίρα. Αν είχαν κάποιο μήνυμα άξιο να ακουστεί, ανακάλυψαν τον βεβαιότερο τρόπο για να πέσει στο κενό. Η σύγκρουσή τους με την κοινωνία έχει ηττημένους τους ίδιους και κάνουν τα πάντα για να ενταφιάσουν κάθε ελπίδα τους για το αντίθετο.

          Ανεξάρτητοι Έλληνες: Το έλασσον μέρος του κυβερνητικού συνασπισμού  διαπίστωσε και αυτό μαζί με τον μεγάλο εταίρο του ότι τη μόνη πολιτική πρόταση ικανή να σταθεί σε συνθήκες δραχμής υπό χρεοκοπία την κομίζει η ακριβώς προηγούμενη παράγραφος. Διαπίστωσε όμως ταυτόχρονα ότι η παραμονή σε μία διεθνή κοινότητα προϋποθέτει αποδοχή των αντίστοιχων κανόνων και υποχρεώσεων. Διαπίστωσε επίσης ότι μάλλον δεν είναι λυσιτελείς οι λεονταρισμοί απέναντι σε εκείνον από τον οποίο ζητάς αλληλεγγύη. Απομονωμένοι, αδυνατούν να ασκήσουν ουσιαστική επιρροή όχι μόνο σε ευρωπαϊκό αλλά και σε εθνικό επίπεδο, παραμένοντας ετερόφωτοι μελλοθάνατοι, άβολο δεκανίκι της άμετρης φιλοδοξίας του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η διαπίστωση αργεί ακόμη.

       Ένωση Κεντρώων: Χωρίς υπερβολή, οι νικητές στο κέντρο του πολιτικού φάσματος. Θα μπορούσε να είναι πρωταγωνίστρια διαφημιστικού μηνύματος για τη δύναμη της θέλησης και της επίμονης διεκδίκησης του ονείρου. Και μόνο, για την ώρα, καθώς ουδεμία άλλη αξιόλογη, ή και μη αξιόλογη συμβολή της έχει παρατηρηθεί.  Το ότι η μέχρι τώρα πορεία της δεν είναι καιροσκοπική, είναι ωστόσο ικανή να την καταστήσει και το υγιέστερο τμήμα του ελληνικού Κέντρου.

       Ποτάμι: Οι ηττημένοι του Κέντρου. Ο ενάρετος ευρωλαϊκισμός και η ασάφεια στίγματος θα δημιουργήσουν λίγους εχθρούς, δεν θα δημιουργήσουν όμως και φίλους. Το απολιτίκ κάνει μέτρια infotainment και κάκιστη πολιτική. Οι αξιόλογοι υποψήφιοι του και ο ευρωπαϊκός του προσανατολισμός έπεσαν θύματα της έλλειψης δυναμισμού και της ελιτίστικης υποτίμησης της λαϊκής ικανότητας να διαισθάνεται τον καιροσκοπισμό.


    Δημοκρατική Συμπαράταξη: Το παλιό ΠΑΣΟΚ και η παλιά ΔΗΜΑΡ επιχειρούν να πείσουν τον εαυτό τους πρώτα και μετά τους υπολοίπους ότι οι δίδυμες καταστροφές που εκπροσωπούν (το 2009 και το 2014) δεν είναι θανάσιμα αμαρτήματα. Μόνο τους πλεονέκτημα η σχέση με τους Σοσιαλδημοκράτες της Ευρώπης και μία διαφαινόμενη προσπάθεια άρθρωσης πολιτικού λόγου λίγο άνω του –χαμηλού- ελληνικού μέσου όρου.

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply