Θολός πατριωτισμός

Του Αλέξανδρου Ντάσκα



Ανάμεσα στα ποικιλώνυμα κόμματα, κινήματα και πολιτικά ρεύματα που παρέσυρε στο ορμητικό του διάβα προς την εξουσία ο χείμαρρος ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβανόταν και ένα τμήμα της αυτοπροσδιοριζόμενης ως «Πατριωτικής Αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς». Πρόκειται για έναν ιδεολογικό χώρο, συχνά αγνοημένο και πανταχόθεν βαλλόμενο, που συνδυάζει το πρωτοφανώς σκανδαλώδες: την προάσπιση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων και της κοινωνικής δικαιοσύνης ταυτόχρονα με την υπεράσπιση της πνευματικής παράδοσης αυτών των λαϊκών τάξεων, του εθνικού τους πολιτισμού και της θρησκευτικής τους ταυτότητας. Τμήματα αυτού του χώρου, όπως το ΔΗΚΚΙ, αλλά όχι μόνο, βρέθηκαν να συμπορεύονται με ένα κόμμα κυριαρχούμενο από τον μηδενισμό, ξένο αν όχι και εχθρικό προς ανησυχίες που οι πρόσφατες εξελίξεις στη γεωπολιτική μας γειτονιά αποδεικνύουν πολλαπλώς επίκαιρες.

Πού οφείλεται η παραδοξότητα της συμπόρευσης; Σύμφωνα με την καλόπιστη εκδοχή, οι πατριώτες Αριστεροί, ελάχιστη κοινωνική μειοψηφία όντες, θυσίασαν το έλασσον χάριν του μείζονος, προκειμένου να ασκήσουν επειγόντως ουσιώδη πολιτική επιρροή για χάρη της ανυπερθέτου σωτηρίας της πατρίδος. Ποιό ήταν το μείζον κατά την άποψη αυτή; Η ανατροπή των ευρωπαϊκών πολιτικών λιτότητας σε βάρος του Νότου, η εκ βάθρων αλλαγή της Ευρώπης. Η ακύρωση των Μνημονίων. Η ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη για το ελληνικό χρέος. Η καταγγελία των αντισυνταγματικών όρων των μνημονιακών δανείων. Και το έλασσον; Μα, φυσικά, τα «ιερά και τα όσια». Η υπεράσπιση των εθνικών θέσεων και η θρησκευτική συναντίληψη. Μέσα στο θολό νερό του ψηφοθηρικού χειμάρρου ακόμα και οι πλέον θεμελιώδεις των διαφορών γίνονται αόρατες.

Περιττεύει να αναφέρουμε πώς απέβη η προσπάθεια για το «μείζον διακύβευμα». Η πραγματικότητα πήρε εκδίκηση. Για την προώθηση του «ελάσσονος», έστω μέσα στο κόμμα, δεν γνωρίζουμε να κατεβλήθη κάποια σημαντική προσπάθεια.  «Όλα ήταν λάθος...(σύντροφοι) [...] Όλοι φεύγουμε χωρίς να μάθει τίποτε ο ένας για τον άλλο». Τι μένει να συνέχει αυτούς τους παράξενους συνοδοιπόρους, στο βαθμό που συνεχίζουν να συνυπάρχουν; Για το κυρίαρχο μηδενιστικό κόμμα, το πολύτιμο ψηφοθηρικό άλλοθι της «πολυσυλλεκτικότητας».  Για την κυριαρχούμενη μειοψηφία, η αδράνεια της αμηχανίας, κομματικές εμπάθειες, πληγωμένοι εγωισμοί, παραμονή σε άρνηση. Λίγο έλειψε να το λησμονήσουμε: και η εξουσία.


Ποιό δίδαγμα αντλούν από την πρόσφατη αυτή εμπειρία; Για όσους αρνούνται την αυτοκριτική, κανένα, μπορούν να υποκριθούν ότι δεν κατάλαβαν τι συνέβη, να συνεχίσουν ακάθεκτοι την αναίτια εμφυλιοπολεμική ρητορική «δωρεάν», χάριν μικροκομματισμών. Για όσους αντίθετα επιδιώκουν την αυτοκριτική, αποδεικνύεται ότι η αντιμετώπιση του μηδενισμού είναι το λογικώς, ιεραρχικώς και πολιτικώς πρότερο. Όσο όμως δεν κατανοείται σε βάθος, η αντιμετώπισή του παραμένει αδύνατη.


Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply