Για το παράνομο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015

Του Αλέξανδρου Ντάσκα



Προς διευκρίνιση της προσωπικής θέσεως και για λόγους εντιμότητας απέναντι στον αναγνώστη, ο γράφων τυγχάνει υποστηρικτής των αμεσοδημοκρατικών αιτημάτων, ως ιερής αυταξίας αλλά και ως του βασικού μέσου με το οποίο ο λαός μπορεί να επιτύχει την αυτοδιάθεσή του, να αναλάβει τις ευθύνες του και να εκπαιδευθεί στην υιοθέτηση των κοινών, του συλλογικού, ως προέκταση της προσωπικότητάς του, της ατομικότητάς του. Το μέσο με το οποίο μπορεί να επιτευχθεί η αληθινή εθνική ανεξαρτησία, η κοινωνική χειραφέτηση και δικαιοσύνη, η οικολογική αρμονία, η πνευματική αναγέννηση.

Πλην όμως, το παρόν δημοψήφισμα αποτελεί, κατά την παρούσα γνώμη, αντιπαράδειγμα και διακωμώδηση της Άμεσης Δημοκρατίας.

 Δεν θα σταθούμε στο πλήθος των θεσμικών εκτροπών της τελευταίας εβδομάδας που επιφέρουν μείζονες αναστατώσεις στο σκληρά δοκιμαζόμενο κοινωνικό σώμα, από την προκλητική αποφυλάκιση αρχι-ναζί ομογνωμούντος με την κυβερνητική γνώμη, τρεις μέρες πριν το δημοψήφισμα, την επταήμερη δημοψηφισματική περίοδο σε συνθήκες εκ των προτέρων γνωστής και προβλέψιμης κοινωνικής ανωμαλίας και αβεβαιότητας ακόμα και για την ίδια τη διενέργεια του δημοψηφίσματος, με αποτέλεσμα την ακύρωση της κοινωνικής διαβούλευσης, το νομικά και ουσιαστικά ανυπόστατο της προτάσεως επί της οποίας καλείται να αποφασίσει το λαϊκό σώμα, ακόμα την ύποπτα ακατανόητη επικληση του στρατού ως εγγυητή της εσωτερικής ασφάλειας από τον ΥΠΕΘΑ έως τις εκτροπές της ίδιας της κήρυξης δημοψηφίσματος (από το ισχύον Σύνταγμα, το οποίο και η παρούσα κυβερνηση ορκίστηκε, κατά πλειοψηφία στην τιμή και τη συνείδησή της, να το τηρεί, απαγορεύεται η προκήρυξη δημοψηφίσματος επί δημοσιονομικών ζητημάτων, όπως τα φορολογικά και άλλα μετρα της υπό κρίση συμφωνίας, ενώ ο χαρακτηρισμός τους ως εθνικής σημασίας ζητήματος δικαιολογείται μόνον εφόσον το ερώτημα αφορά τη θέση της χώρας στην Ευρωζώνη, οπότε προκύπτει πλαστογράφηση του ερωτήματος του δημοψηφίσματος), ζητήματα για τα οποία ήδη η διαδικασία αποδοκιμάστηκε από την πλευρά του Συμβουλίου της Ευρώπης, με την εκτίμηση ότι το δημοψήφισμα δεν ανταποκρίνεται στις διεθνείς προδιαγραφές για την έγκυρη διεξαγωγή ελεύθερων και δίκαιων εκλογικών και δημοψηφισματικών διαδικασιών.

 Θα σταθούμε στο γεγονός ότι η εκτελεστική εξουσία, παραβιάζοντας τις ρητές και κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις και διακηρύξεις της, απέτυχε να φέρει έντιμο συμβιβασμό με τους δανειστές της χώρας, εκτινάσσοντας σε δυσθεώρητα ύψη τον ήδη βαρύ λογαριασμό της αποτυχίας των προκατόχων της. Εντούτοις, προκάλεσε δημοψήφισμα επί ζητήματος ΖΩΗΣ και ΘΑΝΑΤΟΥ της χώρας, με αρνητική θέση, χωρίς να προσφέρει καμιά θετική εναλλακτική, κατά τρόπον ώστε η μεν ευθύνη των συνεπειών της θετικής ψήφου να βαρύνει τους πολίτες, η δε ευθύνη των συνεπειών της αρνητικής ψήφου να βαρύνει και τους πολίτες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να αναλαμβάνει η ίδια καμιά ευθύνη για τα παραπάνω. Τούτο έρχεται σε ακραία αντίθεση με την αρχή του υπευθύνου του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου για την κυβερνητική πολιτική καθώς και για τις πράξεις και τις παραλείψεις ενός εκάστου εξ αυτών κατά την άσκηση των καθηκόντων τους σύμφωνα με το άρθρο 85 του Συντάγματος, γεγονός που σημειωτέον δεν αμβλύνεται διόλου επί αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, καθώς η φύση του σύγχρονου κράτους επιβάλλει την καθημερινή νυχθημερόν μέριμνα και δράση για καίριας σημασίας ζητήματα της χώρας από την εκτελεστική εξουσία, έστω και αν ο κυρίαρχος λαός, είτε με λαϊκή πρωτοβουλία είτε κατόπιν αποφάσεως της Βουλής είναι τελικά αρμόδιος να θέτει τα νομοθετικά όρια ή να λαμβάνει τις κρίσιμες αποφάσεις, σε διλημματική, εκ των πραγμάτων, μορφή, που καθορίζεται από τον προκαλούντα το δημοψήφισμα. Η απέκδυση της ευθύνης διά της εισήγησης αρνητικής ψήφου σε δημοψήφισμα επί του τελικού προϊόντος της πολιτικής της ίδιας της εκτελεστικής εξουσίας (χωρίς φυσικά την ανάληψη της αναλογούσης τεράστιας πολιτικής ευθύνης διά της παραιτήσεως) με παράλειψη εναλλακτικής θετικής αντιπρότασης συνιστά, κατά τη γνώμη αυτή, κορυφαία ΕΚΤΡΟΠΗ, αλλά και αυταπάτη, καθώς άπαντες, νυν και πρώην, θα λογοδοτήσουν για τις πράξεις και παραλείψεις τους.

Αυτή δεν είναι η ώρα της σιωπής, δεν είναι η ώρα "να τα έχουμε καλά με όλους". Είναι η ώρα να μιλήσουμε, με βαθύ κόστος ψυχικό, καθώς η καρδιά μας έρχεται σε σύγκρουση με τη λογική μας, καθώς ο Αχιλλέας μάχεται εναντίον του Οδυσσέα. Είναι η ώρα να μιλήσουμε στενοχωρώντας ενδεχομένως φίλους και συνοδοιπόρους με τους οποίους βρεθήκαμε δίπλα-δίπλα σε αγώνες κατά της εμπορευματοποίησης της Παιδείας το 2006, κατά της κυβερνητικής και αστυνομικής αυθαιρεσίας το 2008, πεσμένοι πάνω στα λευκά από τα χημικά οδοστρώματα της Αθήνας, κάτω από αστυνομικά γκλομπ, στις διαδηλώσεις κατά του Μνημονίου το 2010, το 2011 και το 2012, "ξημερώνοντας μέρα κακή" μετά την ολονυχτία, με πρησμένα από τα δάκρυα μάτια στο προαύλιο της ΕΡΤ στις 11 Ιουνίου 2013, φίλους και συνοδοιπόρους που ελπίζουμε να ξανασυναντήσουμε στους μεγάλους αγώνες που θα έρθουν, χωρίς οι αγώνες αυτοί να γίνουν ξανά αντικείμενο εμπορίας των επιτηδείων εξουσιομανών. Είναι ώρα να πούμε ότι για να δώσουμε σωστή απάντηση, πρέπει να έχουμε θέσει το σωστό ερώτημα, κατά τον Στήβεν Χώκινγκ. Είναι η ώρα να πούμε ότι η ψευδο-ταξική αντιδραστική απάντηση σε εθνικό ερώτημα αποβαίνει λάθος και εθνικά, και ταξικά. Είναι η ώρα να μιλήσουμε, για να πούμε ότι η αγάπη μας για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της είναι μεγαλύτερη από το μίσος μας ή την οργή μας ή την δίκαιη αγανάκτησή μας για το διεφθαρμένο πολιτικό και μηντιακό κατεστημένο που γονάτισε την πατρίδα μας. Είναι η ώρα να πούμε ότι το νόημα των μεγάλων "ΟΧΙ" της Ιστορίας μας δεν ήταν η άρνηση, ο παιδαριώδης εναντιωματικος ετεροκαθορισμός,  το στείρο, ευθυνόφοβο, δειλό "αντι-" που οδηγεί χωρίς μετατροπή σε θετική θέση στην παράνοια, αλλά η κατάφαση στην πατρίδα και τους σκληρούς αγώνες για χάρη της και για χάρη του λαού της, που έφερε το μεγαλείο της αντιφασιστικής νίκης και της Εθνικής Αντίστασης. Είναι η ώρα να δηλώσουμε ότι υπερηφάνεια έχει μόνο όποιος έχει τη γενναιότητα να αντικρύσει την φρικτή πραγματικότητα, η οποία είναι ότι πρέπει ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ να αποφευχθεί η ολοσχερής καταστροφή της χώρας, η πλήρης γεωπολιτική της απομόνωση και η τρομακτική ανθρωπιστική κρίση που θα θερίσει έναν λαό που έχει λυγίσει ήδη από πέντε χρόνια κοινωνικού σφαγείου. Ως Έλληνας, ως νομικός, ως αμεσοδημοκράτης, ως πολίτης, διαμαρτύρομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου για αυτό το παράνομο, αντισυνταγματικό, αντιδημοκρατικό, ανήθικο, παράλογο, ανυπόστατο, κοινωνικά και εθνικά επιζήμιο και θανάσιμα επικίνδυνο δημοψήφισμα.

Με όλα αυτά, παραμένει καίρια και πρωταρχικής σημασίας ανάγκη η διατήρηση της ομοψυχίας του ελληνικού λαού, καθώς η Άμεση Δημοκρατία μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τραγικές παρεκκλίσεις μόνο σε έθνος με υψηλό πατριωτικό φρόνημα, ώστε οι αναγκαστικά διλημματικές αποφάσεις να μην συνεπάγονται ψυχικό διχασμό του λαϊκού σώματος. Την Δευτέρα, ό,τι κι αν συμβεί, όποιος κι αν επικρατήσει, όπου κι αν οδηγήσει η επικράτησή του, δεν πρέπει να ξεχάσουμε και δεν θα ξεχάσουμε να αγαπάμε τον συμπολίτη μας ανεξαρτήτως της κομματικής και δημοψηφισματικής του στρατεύσεως. Την Δευτέρα, μακρυγιαννικά, να "είμαστε στο εμείς και οχι στο εγώ" και να αγωνιστούμε για την ευημερία της Ελλάδας και των τίμιων ανθρώπων που υπάρχουν σε αυτή.

"Η Ελλάς προώρισται να ζήση, και θα ζήση".

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply