Kομμουνιστής στην ζωή και μετά θάνατον




Του Αλέξανδρου Ντάσκα


Από το όνομά του μέχρι το παρουσιαστικό του, από το αυστηρό ύφος πλατωνικού φύλακα μέχρι το μειλίχιο, ψύχραιμο, αλλά στιβαρό του λόγο, από το σοσιαλιστικά ρεαλιστικό στυλ μέχρι την μακροβιότητά του στα κομματικά Πολιτμπυρό, ο Ορέστης Κολοζόφ πληροί τις προϋποθέσεις ενός προτύπου ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ. Ο θάνατός του στις 7 Φεβρουαρίου 2014 και η (πολιτική, φυσικά) κηδεία του δεν αφίστανται από το πρότυπο αυτό. Η τελευταία του κατοικία βρίσκεται στο νεκροταφείο Καισαριανής, οι επικήδειοι λόγοι από τους κομματικούς συντρόφους του εξήραν την αφοσίωσή του στο Κόμμα και στην διατήρηση των χαρακτηριστικών του, οι διπλωματικές αποστολές της Κούβας και της Παλαιστίνης στην Ελλάδα απέστειλαν στεφάνους στη μνήμη του ανθρώπου που εκπροσώπησε για χρόνια τις διεθνείς σχέσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος. Όλα άκρως κομμουνιστικά, όπως ακριβώς ταιριάζει στη διαδρομή του. Η συνέπεια και η σταθερότητα, αρετές που αναγνωρίζουν και οι πολιτικοί αντίπαλοι στο ΚΚΕ (για να επισημάνουν, βέβαια, και τα ελαττώματα που απορρέουν από την υπερβολική εμμονή του σε αυτές), ήταν οπωσδήποτε αρετές και του εκλιπόντος.

Μεγαλώνοντας μέσα στον πόλεμο και την Κατοχή στην Αλεξανδρούπολη, όπου γεννήθηκε το 1940, ο Ορέστης Κολοζόφ ακολούθησε ως κομματικά ενεργός όλη της διαδρομή της Αριστεράς, από το 1963 ως μέλος της ΕΔΑ και στη συνέχεια από το 1967 του ΚΚΕ, χρηματίζοντας ηγετικό συνδικαλιστικό στέλεχος των Ελλήνων φοιτητών της Ιταλίας (όπου σπούδασε φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Πίζας) και των αντίστοιχων κομματικών οργανώσεων. Από την Ιταλία προέρχεται η σύντροφος της ζωής του Μαριέλλα και από την Ιταλία μετείχε στην αντιδικτατορική κίνηση κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών. Αυτή ήταν η αφετηρία της διαδρομής του στα κομματικά αξιώματα, αρχικά στην Κεντρική Επιτροπή, στη συνέχεια στο Πολιτικό Γραφείο, και από το 1993 στη Βουλή.

 Όπως τόνισε με έμφαση το Κόμμα στη σχετική ανακοίνωση (οι θάνατοι των κομμουνιστών στελεχών ανακοινώνονται από το ΚΚΕ, όχι από την οικογένεια) αλλά και μέλη του Πολιτικού Γραφείου στους επικηδείους τους, υπήρξε ασυμβίβαστος υπερασπιστής του «επαναστατικού χαρακτήρα του Κόμματος, αδιάλλακτος απέναντι στον δεξιό όσο και τον αριστερό οπορτουνισμό τόσο το 1968, όσο και το 1989-1991». Mία ακόμη απόδειξη ότι ο Ορέστης Κολοζόφ ενσάρκωνε άψογα αυτό που γνωρίζουμε σήμερα ως ΚΚΕ, πρωτοστατώντας και καθορίζοντας την χάραξη της παραδοσιακής γραμμής του σκληρού απομονωτισμού. Παρέμεινε μέχρι τέλους σταθερά απέναντι σε ό,τι πίστευε ότι συγκροτεί το μέτωπο των εκμεταλλευτών και των υπηρετών τους, με αταλάντευτη πίστη στην κομματική πειθαρχία. Οφείλει εντούτοις να παρατηρήσει κανείς ότι η παρουσία στην κηδεία του, εκτός από τη θεσμική εκείνη του Προέδρου της Βουλής (αλλά και του πρώην προέδρου Απ. Κακλαμάνη), και παραδοσιακών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (Μ. Γλέζου, Ν Βαλαβάνη, Δ. Παπαδημούλη), που θα μπορούσαν να υπάγονται στην κατηγορία του «αριστερού οπορτουνιστή» κατά την θεώρηση του ΚΚΕ, είναι μία ένδειξη περί του ήθους με το οποίο διεξήγαγε τις πολιτικές του μάχες.

Τι απομένει από την πολιτική του δράση; Ασφαλώς, το ΚΚΕ per se. Όπως το συνδιαμόρφωσε μέσα από την καθοριστική συμμετοχή του σε αυτό, με το δικό του μερίδιο στη λήψη αποφάσεων στα κομματικά όργανα και με την επιστημονική και διανοητική συμβολή του. Το στίγμα στον πολιτικό χάρτη ενός κόμματος που διατηρεί ανόθευτη την κομμουνιστική ορθοδοξία, επιδιώκοντας την εγκαθίδρυση του σοσιαλιστικού κράτους για την επίτευξη της κομμουνιστικής κοινωνίας. Του κόμματος με διαρκή παρουσία στην (αστική) Βουλή, κι όμως «επαναστατικού», δηλαδή αρνούμενου να συνομιλήσει ή να συνεργαστεί με οποιαδήποτε άλλη πολιτική δύναμη, αναμένοντος υπομονετικά και με θρησκευτική αφοσίωση την εσχατολογική προοπτική της εγκαθίδρυσης του καθεστώτος των εργατών και των αγροτών. Έτσι, υποθέτουμε, θα ήθελε και ο ίδιος να τον θυμούνται ως πολιτικό άνδρα, αφού η στιγμή της καπιταλιστικής Κρίσης έφτασε μεν, όμως το επαναστατικό όραμά του απέκτησε επικαιρότητα μόνο ως αντιπολίτευση στην κλιμακούμενη συστημική ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα στελέχη φεύγουν, ο κομμουνισμός αργεί και στο παρόν μένει ακατάλυτο μονάχα το Κόμμα, η οργανωμένη απάντηση της εργατικής τάξης στην επίθεση της πλουτοκρατίας, με όραμα διεθνιστικό, ταγμένο στην αλληλεγγύη των λαών, μέσω της κοινής δράσης των κομμουνιστικών κομμάτων, για την οποία και ο ίδιος μόχθησε ως υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων. Αλλά και ως σύζυγος ακόμη, ο Ορέστης Κολοζόφ υπερέβη τα εθνικά όρια, νυμφευόμενος Ιταλίδα υπήκοο. Η Μαριέλλα, αποχαιρετώντας τον, έδωσε πάντως μιά άλλη, περισσότερο πατριωτική διάσταση του διεθνισμού του, μαζί με μια πιο τρυφερή πτυχή του χαρακτήρα του: «Ο Ορέστης ήταν ένας Έλληνας κομμουνιστής, με έκανε να αγαπήσω τόσο την Ελλάδα και τον λαό της που ήθελα να είμαι Ελληνίδα. Είμαι Ελληνίδα.»

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply