"Αντιμνημόνιο": μία δυνάμει ταυτότητα που δεν έγινε ποτέ ουσία


Toυ Αλέξανδρου Ντάσκα


To άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ σε «αντιμνημονιακές» υποψηφιότητες για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, χωρίς άλλη ιδεολογική αναφορά, μπορεί κάποτε να κατέληξε σε οικτρές αποτυχίες, όπως στην περίπτωση του φιλικά διακείμενου προς τη Χρυσή Αυγή Θ. Καρυπίδη, όμως δεν ήταν τυχαίο, ούτε μεμονωμένο. Προβάλλοντας αντιμνημονιακή ταυτότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ επεχείρησε να προσεταιριστεί ένα ευρύτερο μη-αριστερό ακροατήριο, επενδύοντας στην αγανάκτηση, συναντώμενος με όσους επλήγησαν από την κρίση και έμειναν εκτός της κάλυψης που κάποτε τους παρείχαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Άλλωστε, η παγιωμένη απαξίωση των κυβερνητικών κομμάτων στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού καθιστά ευχάριστη και εύκολη την καταγγελία τους. Η κοινωνική συμμαχία που ο ΣΥΡΙΖΑ προωθεί στην εκλογική του βάση, αλλά ακόμη και στην αναζήτηση μελλοντικού κυβερνητικού εταίρου (Ανεξάρτητοι Έλληνες) είναι στηριγμένη στην άρνηση του παραδοσιακού διπόλου της Μεταπολίτευσης και της μνημονιακής γραμμής του.

Όπως όμως αποδείχθηκε και από την εξέλιξη της περίπτωσης Καρυπίδη, η βιωσιμότητά της είναι ελάχιστη: όσο θα χρειαστεί να περάσει από το «αντί-» στην θετική δράση. Η αντιμνημονιακή θέση θα μπορούσε να εμπεριέχει τα ψήγματα μίας νέας πολιτικής συνείδησης, όμως ελλείψει θεωρητικής επεξεργασίας και φοβικών αγκυλώσεων στα γνωστά ιδεολογικά σχήματα, παρέμεινε απλή άρνηση. Στον ευρύτερο αντιμνημονιακό χώρο δεν άσκησε επιρροή κάποια θεωρητική επεξεργασία που θα εξηγούσε τη σύγκλιση χώρων από τα δεξιά και τα αριστερά. Δεν εξηγήθηκε π.χ. γιατί μία ριζοσπαστική αντικαπιταλιστική πρόταση μπορεί να έχει μόνο εθνοκεντρικό χαρακτήρα σε συνθήκες αποικιοποίησης, ούτε από την άλλη ότι πατριωτικός χαρακτήρας δεν μπορεί να αναγνωριστεί παρά μόνο στα λαϊκά, μη-κερδοσκοπικά, μη-παρασιτικά, μη-κοσμοπολίτικα στρώματα και σε ελευθεριακές ιδέες συλλογικότητας και αλληλεγγύης.

Εν τέλει, το μόνο που απέμεινε ήταν μία παρά φύσιν και ευκαιριακή συνάντηση χώρων όχι απλά ετερόκλητων αλλά ευθέως αλληλοαναιρουμένων (π.χ. οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής με τους αντιφασίστες του ΣΥΡΙΖΑ), των οποίων οι αντινομίες δεν ήθελαν και πολύ για να ανέλθουν στην επιφάνεια. Και μία αίσθηση επιπολαιότητας, που ξενίζει με τον καιροσκοπισμό της τόσο τους παραδοσιακούς αριστερούς, που βρέθηκαν σε μία άβολη συγκατοίκηση, όσο και τους δεξιούς/ακροδεξιούς που βρέθηκαν απόβλητοι.

Η κοινή άρνηση δεν συνεπάγεται κοινή ταυτότητα. Μπορεί να είναι η αφορμή για την αναζήτησή της, δεν είναι όμως η υλοποίησή της. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες προτίμησαν τη συνωμοσιολογία από μία σοβαρή πολιτική ανάλυση της ταξικότητας των εξελίξεων στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να παραμένει ξένος προς τις εθνικές και θρησκευτικές ευαισθησίες των Ελλήνων, και απρόθυμος να τις συμμεριστεί. Και οι θιασώτες των ναζί παραμένουν ξένοι προς την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά. Και κάπως έτσι εξηγείται γιατί η ΝΔ, απορροφώντας σταδιακά το ΠΑΣΟΚ, κυριαρχεί.

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply