Το «1 προς 5» υπερήφανα παρουσιάζει το έργο «Γιατροί με μπλοκάκι»

Του Αλέξανδρου Ντάσκα

Aποκαλυπτική της ιδεοληψίας που χαρακτηρίζει συχνά τα μέτρα προσαρμογής, είναι η ανελαστικότητα στην εφαρμογή του κανόνα «1 προς 5» που ρυθμίζει την αναλογία προσλήψεων και αποχωρήσεων στον δημόσιο τομέα. Ενδεικτικό και ευαίσθητο παράδειγμα, ο χώρος της Υγείας, όπου το μέτρο για την συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού τηρείται απαρέγκλιτα.

Βεβαίως, υπάρχει μία λεπτομέρεια που αγνοείται: Ότι ιδίως το ιατρικό και νοσηλευτικό, ίσως όμως και το διοικητικό προσωπικό, σε επίπεδο Επικράτειας, ακόμη και πριν το ξέσπασμα της κρίσης δεν επαρκούσε για να καλύψει τις ανάγκες των ασθενών. Και ότι όσα κρούσματα υπερστελέχωσης παρατηρούνται σε δομές Υγείας (π.χ. σε νοσοκομεία με θαλάμους άδειους από ασθενείς, αλλά όπου οι διοικητικοί υπάλληλοι δεν βρίσκουν καρέκλα για να καθίσουν) γνωρίζουν πολλά περισσότερα αντίθετα παραδείγματα, με φορείς αιχμής, όπου η κάλυψη κλινών από ασθενείς είναι μεγαλύτερη από την διατιθέμενη προσφορά προσωπικού. Πρόκειται, δηλαδή, για σαφή περίπτωση ανορθολογικής κατανομής προσωπικού, συχνά λόγω ευνοιοκρατίας, και όχι για υπερφόρτωση του δημοσίου συστήματος υγείας με –συνολικά- περισσότερο προσωπικό από όσο χρειάζεται. Γεγονός που αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία εκ του γεγονότος ότι το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό είναι υψηλής εξειδίκευσης και δεν μπορεί να απορροφηθεί σε άλλο χώρο του Δημοσίου, ούτε και να αντικατασταθεί από προσωπικό άλλων τομέων.

Πού κατατείνει, επομένως, η εφαρμογή του περίφημου «1 προς 5»; Είτε σε λειψανδρία και επιδείνωση των παρεχομένων υπηρεσιών Υγείας, είτε, εφόσον οι συνέπειες για την κοινωνία είναι δυσβάστακτες και το πολιτικό κόστος υπέρμετρο, σε σταδιακή αλλαγή των εργασιακών σχέσεων γιατρών και δημοσίων νοσοκομείων. Ήδη βαίνει προς ψήφιση νομοσχέδιο που θα επεκτείνει τη δυνατότητα «προσωρινής» πρόσληψης ιδιωτών γιατρών με δελτίο παροχής υπηρεσιών, από Νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας ακριτικών, νησιωτικών, ορεινών και απομακρυνσμένων περιοχών, όπως ίσχυε με τον νόμο 4058/2012, στο σύνολο της Επικράτειας. Καταρχήν έναν ανά ειδικότητα και μέχρι την πρόσληψη επικουρικού γιατρού, όμως η τάση επέκτασης των μέτρων δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ταυτοχρόνως, η αγωνία εξεύρεσης προσωπικού εκ μέρους του Υπουργείου αποδεικνύεται με τον συνδυασμό και άλλων μέτρων κάλυψης θέσεων, «ανεπιθύμητων» για ιατρούς: Καθιστώντας υποχρεωτική την Υπηρεσία Υπαίθρου (το «αγροτικό») για την απόκτηση ειδικότητας και παρέχοντας κίνητρα στους επικουρικούς γιατρούς για να αποδεχθούν την τοποθέτησή τους σε ακριτικές και απομακρυνσμένες περιοχές.

Η μελλοντική εξέλιξη του «1 προς 5» καθίσταται ευδιάκριτη. Το προσωπικό των δημοσίων νοσοκομείων δεν θα μειωθεί πολύ, αλλά σταδιακά οι εργασιακές του σχέσεις θα μεταβάλουν χαρακτήρα, αποκτώντας τις όχι αξιοζήλευτες ιδιότητες εκείνων πολλών εργαζομένων με «μπλοκάκι» στον ιδιωτικό τομέα. Μία ακόμη ένδειξη ότι το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής συνιστά επαναρρύθμιση θεσμών εις βάρος των εργαζομένων.

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply