Η Ισλανδία απάντησε στην κρίση δημοκρατικά. Και η Ελλάδα, κύριε;

399640_10151085727888282_1624311217_n
   Για να αντιληφθεί κανείς το νοσηρό χαρακτήρα της διαμάχης για την απώλεια θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα, θα χρειαζόταν πρώτα να εξετάσει δύο αντίθετα παραδείγματα διαχείρισης κρίσεων: της Ελλάδας αφενός, της Ισλανδίας αφετέρου. Οι απειλές με τις οποίες βρέθηκαν αντιμέτωποι οι Ισλανδοί όταν εκδήλωσαν πρόθεση ανυπακοής στα ευρωπαϊκά κελεύσματα έμοιαζαν αρκετά με όσα βιώνουμε. Δαιμονοποιήθηκαν, μάλιστα, ως υποψήφια “Κούβα του Βορρά”.


   Πώς προτίμησαν να απάντησουν; Με ενότητα, αποφασιστικότητα, ενεργητικότητα, πρωτίστως με εμβάθυνση της δημοκρατίας. Διέγνωσαν την πολιτική και δημοκρατική διάσταση της κρίσης, προτίμησαν να κατευνάσουν τις λαϊκές διαδηλώσεις με δημοψήφισμα αντί να τις πνίξουν στα χημικά και κατέληξαν να ψηφίσουν νέο, δημοκρατικότερο σύνταγμα. 

  Στην Ελλάδα από την άλλη, με οικονομιστική μονομέρεια επιλέγουμε την (εμφυλιο)πολεμική οδό για τη βίαιη κατανομή του κόστους της κρίσης. Αποκορύφωμα η ανάδειξη ενός ναζιστικού μορφώματος σε εν δυνάμει ηγεμονικό πολιτικό ρεύμα, η “αποδημοκρατικοποίηση”, κατά τον όρο του ιστορικού κοινωνιολόγου Τσαρλς Τίλι, της ελληνικής κοινωνίας και η ακατάσχετη έκλυση μίσους που ταιριάζει σε μία κοινωνία αυταρχισμού, απαρνούμενη εκουσίως την (όποια) δημοκρατική της ελευθερία. Μίσους τυφλού και προς κάθε κατεύθυνση.

   Συνειδητά ή όχι, η κυβερνητική πολιτική τροφοδοτεί την κυριαρχία του μίσους όταν απο(δια)πέμπει (ως… τράγους) εργαζομένους στο Δημόσιο χωρίς διάκριση, αναζητώντας πρόχειρα εκ των υστέρων θέσεις προς απορρόφηση τους. Ή τι άλλο είναι ο κυνικός συμψηφισμός με τους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα αν όχι ωμή αξίωση επίδειξης ίσης, καθολικής αναλγησίας;

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply