Ο Notis και το ανθρωπολογικό μηδέν

 

Του Αλέξανδρου Ντάσκα*

Τα πόδια σταυρωμένα, τα χέρια ανοιχτά να καλύπτουν την αναπαυτική πολυθρόνα. Κάτω από τον πίνακα του Τσε Γκεβάρα, ένας παράξενος συνδυασμός ροζ και πράσινου υφάσματος δένει αρμονικά με λευκές μπότες. Λίγο βαρύ το ντύσιμο για την εποχή, αλλά ο Νότης Σφακιανάκης, ο Notis μας, μεριμνά πρωτίστως για το αισθητικό αποτέλεσμα. Άλλωστε και το παιχνιδιάρικο, λεπτομερώς επιμελημένο μουσάκι αναδεικνύει τη νεανική ορμή που τα ασπρισμένα μαλλιά μάταια επιχειρούν να κρύψουν.


   Σε αυτό το ακμαίο σκηνικό, με κινησιολογία που φανερώνει την παντοδυναμία του μέγιστου, ο αοιδός δογματίζει προς το κοινό του, αποτιμώντας την ελληνική Ιστορία και σύγχρονη πολιτική κατάσταση. Με την σοφή του απλότητα, τα 3.000 χρόνια της πρώτης συμπυκνώνονται σε δύο πρόσωπα. Τον Ιωάννη Μεταξά και τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, τους μόνους μάγκες που έβγαλε αυτός ο τόπος, όπως δηλώνει. Ειδικώς για τον πιο πρόσφατο μάγκα, υποκλίνεται στην εμμονή του να μη ζητήσει χάρη (ασχέτως αν θα του την έδιναν), αφού γενικώς το γαϊδουρινό πείσμα αποτελεί μία αρετή αξιοζήλευτη. Η υπόλοιπη ελληνική και παγκόσμια Ιστορία ελλείψει άλλου μάγκα σε αυτή τη χώρα, είναι προϊόν μαγκιάς από το απώτερο σύμπαν. Ο Παρθενώνας και οι πυραμίδες είναι δημιουργήματα εξωγήινης νοημοσύνης, αποφαίνεται η ιστορική αυθεντία, διά της εις άτοπον απαγωγής, αφού δεν θα μπορούσαν αλλιώς να έχουν κατασκευαστεί. Όπως, λ.χ. θα έλεγε κανείς ότι μόνο έτσι θα μπορούσε να ανακαλύπτεται η ιστορική αλήθεια, όπως μας έρχεται από φυσικού μας, αντί να σκοτίζεται από περιττά βιβλία και αναζητήσεις.

   Όμως και η σύγχρονη κατάσταση αναλύεται με εμβρίθεια. Η Χρυσή Αυγή είναι η νέα 17 Νοέμβρη, που ρίχνει κανένα μπερτάκι και οι πολιτικοί δεν τολμούν να κουνηθούν «περίεργα», αφού «σφίγγουν οι κ…οι», κατά τη διατύπωσή του. Το μόνο πρόβλημά της είναι η προσπάθεια προσεταιρισμού των Χριστιανών. «Έλληνας και Χριστιανός δεν γίνεται» επιλύει οριστικά το εθνικό ταυτοτικό πρόβλημα ο Notis, αφήνοντας πάντως ανοιχτό για τις επόμενες γενεές το ερώτημα, αν γίνεται να είναι κανείς Έλληνας και εξωγήινος.

   Ομολογουμένως, πολλοί άνθρωποι με αισθητική και νοημοσύνη μπορούν να διασκεδάζουν κάποτε με τραγούδια του καλλιτέχνη, έστω κι αν εντελώς υποκειμενικά κάτι τέτοιο φαντάζει αδύνατο. Ενδεχομένως να ταυτιστούν και με τους στίχους ενός είδους μουσικής που κινείται ανάμεσα σε λεπτά αισθήματα του τύπου «πεθαίνω από ευτυχία για σένα διότι είσαι ένα όνειρο, αλλά μιάς και με απέρριψες είσαι μιά άκαρδη σκύλα που με σκότωσε, όμως και πάλι δεν πειράζει γιατί μάγκες σαν κι εμένα βγαίνουν μιά φορά στα χίλια χρόνια (και σύμπαντα) και κοριτσάκια σαν κι εσένα τα έχω για πρωινό». Σε κάθε περίπτωση όμως, αυτός ο (αναπόφευκτος) συνδυασμός απόλυτης, παχυλής άγνοιας και φουσκωμένου «εγώ», υπεραναπληρωτικού κάθε λανθάνοντος αισθήματος μειονεξίας είναι ο πιο συνήθης τύπος Έλληνα το 2013 και μία τραγική εκδήλωση του ανθρωπολογικού αδιεξόδου της χώρας.

* Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι δικηγόρος Αθηνών.

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply