Η ιδιωτικοποίηση της Βουλής δεν είναι καλή ιδέα

Η νέα κυβέρνηση της γειτονικής Ιταλίας επεξεργάζεται, όπως ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα
δήλωσε, σχέδιο νόμου για την πλήρη κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης προς τα πολιτικά κόμματα. Από το μέτρο αυτό προϋπολογίζεται ότι οι Ιταλοί θα εξοικονομήσουν 159 εκατ. ευρώ. Ψιχία, επομένως, μπροστά στις εξαγγελθείσες περικοπές, που υπερβαίνουν τα 12 δισεκατομμύρια ευρώ.
Πολλοί Έλληνες, αφιονισμένοι εναντίον της Βουλής και των κομμάτων (εν μέρει δικαιολογημένα), θα θεωρούσαν το μέτρο πρωτοποριακό και αναγκαίο, κυρίως όμως ως εκδίκηση προς το πολιτικό σύστημα. Πέρα όμως από τη φόρτιση, πόση λογική υπάρχει σε αυτό το μέτρο; Ποιά η ratio της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων και ποιοί κίνδυνοι μπορεί να προκύψουν από την κατάργησή της;
Η συζήτηση προϋποθέτει μία, δυστυχώς όχι αυτονόητη, παραδοχή. Την πίστη σε ένα δημοκρατικό εθνικό κράτος. Και μία εξ αυτού λογικά συναγόμενη ανάγκη. Την αποτελεσματική και δημοκρατική λειτουργία της Βουλής, όσο κι αν ο ρόλος της έχει απονοηματοδοτηθεί από τη μεταφορά του κέτρου εξουσίας σε λιγότερο δημοκρατικούς πόλους. Η κρατική χρηματοδότηση είναι η θεσμική αναγνώριση και ενίσχυση του ρόλου των κομμάτων ως συνδετικών κρίκων μεταξύ κοινωνίας και κράτους. Σχέση που έχει διαρραγεί μεν, αλλά δεν θα βελτιωθεί με το γκρέμισμα της γέφυρας. Πιθανή κατάργηση (όχι απλή, αναγκαία ενδεχομένως, περιστολή) της χρηματοδότησης συνεπάγεται την πρόσβαση στην πολιτική μόνο σε όσους διαθέτουν τα οικονομικά μέσα σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι συμβαίνει σήμερα. Είναι μέτρο περαιτέρω ολιγαρχικοποίησης της πολιτικής ζωής, με συνέπειες πολύ ευρύτερες από το όποιο πενιχρό οικονομικό όφελος.

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply