Στην αρένα του ιδιωτικού τομέα

Το Υπουργείο Εργασίας έχει άγριες διαθέσεις για τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα και δεν παύει να επεξεργάζεται νέες αλλαγές επί το δυσμενέστερο στις εργασιακές τους σχέσεις. Τα αποτελέσματα όμως της έκθεσης του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ) για το 2012 εξέπληξαν ακόμη και την ηγεσία του. Είναι τόση η επιτυχία της ακολουθούμενης πολιτικής, που κρίθηκε ότι προς το παρόν ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να αποβιώσει και χωρίς τις πολύτιμες παρεμβάσεις της. 
Μέσα σε δύο χρόνια, οι επιχειρήσεις που κατήρτισαν έστω και μία σύμβαση εργασίας μειώθηκαν από 360.713 σε 325.231 (-9,84%) και προσέλαβαν 683.443 εργαζομένους. Το σοκ όμως προκαλείται από τη μείωση των συμβάσεων εργασίας πλήρους απασχολήσεως: από 586.281 το 2010 μειώθηκαν σε 375.843 το 2012! Περισσότερες από 210.000 θέσεις πλήρους απασχολήσεως (-35,89%) χάθηκαν σε 24 μήνες.


  Την ίδια στιγμή, ο τύπος σύμβασης που κερδίζει έδαφος στην αγορά εργασίας είναι εκείνος της μερικής απασχολήσεως, όπως και εκείνος της εκ περιτροπής. Μία στις δύο νέες συμβάσεις που υπογράφονται είναι ελαστικής απασχολήσεως (375.843 από τις 683.443). Η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε χώρα υποαπασχολουμένων ειλώτων σε ευκαιριακές θέσεις, υπό καθεστώς πλήρους ανασφάλειας και μηδαμινής κατοχύρωσης δικαιωμάτων. Οι συμβάσεις μερικής απασχολήσεως αυξήθηκαν από 228.994 το 2010 σε 241.985 το 2012 (+5,67%), ενώ οι συμβάσεις εκ περιτροπής εργασίας από 60.677 το 2010 σε 65.615 το 2012 (+8,14%).

   Από απλή ανάγνωση των αριθμών προκύπτει ότι από αυτήν την αύξηση δεν καλύφθηκε, υποτυπωδώς εξυπακούεται, παρά ένα ελάχιστο τμήμα των χαμένων θέσεων πλήρους απασχολήσεως: μόλις 18.000 περισσότερες συμβάσεις «ελαστικής» εργασίας έναντι 210.000 χαμένων θέσεων πλήρους απασχολήσεως δίνουν ένα καθαρό έλλειμμα περίπου 190.000 θέσεων εργασίας.  Έλλειμμα που ενδέχεται να είναι ακόμη μεγαλύτερο, καθώς οι επιχειρήσεις είναι υποχρεωμένες να υποβάλλουν τις σχετικές συμβάσεις σε κάθε περίπτωση μετατροπής τους (από πλήρους σε μερικής ή εκ περιτροπής απασχόλησης), σε περίπτωση αλλαγής ή τροποποίησης ωραρίου, αλλαγής οργάνωσης του χρόνου εργασίας, αλλαγής νομίμου εκπροσώπου της επιχειρήσεως ή πρόσληψης νέων εργαζομένων. Συνέπεται λογικά ότι οι αριθμοί των πραγματικών προσλήψεων είναι ακόμη μικρότεροι.

   Η επικράτηση του νόμου της ζούγκλας στον ιδιωτικό τομέα προκύπτει και από το πλήθος των μετατροπών συμβάσεων πλήρους απασχολήσεως σε μερική ή εκ περιτροπής. Από 11.622 μετατροπές συμβάσεων πλήρους απασχολήσεως σε μερικής το 2009 φθάσαμε «αισίως» τις 49.640 (αύξηση άνω του 450% μέσα σε τρία χρόνια). Η μετατροπή σε εκ περιτροπής εργασία με συμφωνία εργαζομένου και εργοδότη σημείωσε τριπλασιασμό στο χρονικό διάστημα 2010-2012 (από 6.527 σε 21.458) και με μονομερή ενέργεια του εργοδότη κατέγραψε άνοδο 1.220% (από 1.013 σε 13.372)!

   Τα χειρότερα όμως είναι ακόμα μπροστά για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα. Είναι ενδεικτική η στάση αναμονής των επιχειρήσεων, όπως εμφαίνεται από την περιορισμένη σύναψη επιχειρησιακών συμβάσεων εργασίας (44 με ενώσεις προσώπων και 8 με επιχειρησιακά σωματεία), καθώς επιδιώκουν να υπαχθούν στις ευνοϊκότερες γι’ αυτές ρυθμίσεις του νόμου 4046/2012. Την ίδια στιγμή τα πρόστιμα που επιβάλλει το ΣΕΠΕ  για παραβιάσεις διατάξεων της εργατικής νομοθεσίας, όπως για την καθυστέρηση στην καταβολή δεδουλευμένων, την παραβίαση της Κυριακής αργίας και τη μη καταβολή ετήσιας άδειας με αποδοχές έχουν ξεπεράσει τα 20 εκατομμύρια ευρώ το 2012, έναντι 5 εκατομμυρίων το 2005.

   Από τα στοιχεία του ΣΕΠΕ προκύπτει και ένα συμπέρασμα για τη φύση της ελληνικής οικονομίας. Οι ελληνικές επιχειρήσεις απασχολούν κατά μέσο όρο 3 με 4 εργαζομένους, οι οποίοι έχουν υποστεί μεσοσταθμική μείωση 18,8% στις αποδοχές τους (με πρωταθλητές  στις περικοπές την Ήπειρο, το Βόρειο Αιγαίο και τον Πειραιά, με ποσοστό άνω του 25%).

   Οι αριθμοί αυτοί φανερώνουν το κοινωνικό κραχ στο οποίο βρίσκεται η ελληνική κοινωνία. Μεγάλο πλήθος βρίσκεται εγκλωβισμένο στην ανεργία, ενώ οι υπόλοιποι διατηρούν με νύχια και με δόντια μία δουλοπαροικιακή, κακοπληρωμένη και επισφαλή θέση υπό συνθήκες απόλυτης τρομοκρατίας. Τα μεγάλα θύματα της κρίσης είναι οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα. Είναι το δικό τους αίμα που προσφέρει ικανοποίηση στις εξωφρενικές, απάνθρωπες απαιτήσεις της Τρόικα και το δικό τους αίμα που εξαγοράζει την...έξωθεν καλή μαρτυρία των ελληνικών κυβερνήσεων.

*Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι δικηγόρος Αθηνών.

Σχετικά με τον συντάκτη της ανάρτησης:

Ο Αλέξανδρος Ντάσκας είναι Δικηγόρος Αθηνών και ένας από τους συνδιαχειριστές του ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ.

κανένα σχόλιο

Leave a Reply